పరదేశీ..... (అరుణ నారదభట్ల)

పరదేశీ

అరుణ నారదభట్ల

చేయడానికి ఏమీ లేదు ప్రేమగా నాలుగు మాటలు చెప్పడం తప్ప

తన గొంతు వణికినప్పుడల్లా గుండె మేఘమై పోతుంది

తనలోని మాటలన్నీ చెపుతుంటాడు

చిన్నపాటి ఉత్సాహంతో తనకేసి చూస్తూ "అవునా" అంటుంటాను.

తనకెంతటి ఆనందం తన భావాలని పంచుకోడానికీ ఒకరున్నారని...

జీవితాన్నంతా తడుముకుంటూ

గతించిన లోకంలో స్వేచ్చగా విహరిస్తుంటాడు

తనకప్పుడు ఎవరి సహాయమూ అవసరం లేదు

ధీమాగా ఎక్కిన ఎత్తుపల్లాలూ

తేలికగా దాటేసిన వాగువంకలూ

విద్యుల్లతల్లా మెరిసిన సరదాల సౌధాలు

అన్నీ తనుగానే.

వసంతకాలంలో విరిసినపువ్వులన్నీ

చెట్టును వీడి 

పూజకో...పులకరింతలకో

దారివెదుక్కోని వెళ్ళిపోతాయి 

కాసింత పరిమళాన్ని చెట్టుకు వదిలేసి.

శరత్కాలపు వెన్నెలలా

అనుభవాల మస్తిష్కపొరల్లో 

వెండిమబ్బుల్లో చండ్రుడైపోతుంటాడు నాన్న ఒంటరిగానే.

పురిటినొప్పులనూ మనసు తిప్పలునూ వదిలేసి

నిర్మోహమాటంగా వాళ్ళని ఊరికే వదిలేసి వెల్లిపోతాను

కనడానికీ పెంచడానికీ వెచ్చించిన కాలాలన్నీ

రుతుచక్రానికి ముడి పడిపోతాయి

చినుకు రాలడమూ చిగురు తొడగటమూ

ఆకులు ముదిరి పండిపోయి శిశిరాన్ని ఆశ్రయించడమూ

సహజమే అయినా 

నాకు పరిమళాన్ని అందించిన చెట్టు అమ్మానాన్నలే.

తమ వయస్సునో అవస్థనో తీసుకోలేను గానీ

చేయూతనై ఆ చెట్టుకు చిగురుగానే ఉంటానెప్పుడూ

దూరమున్నప్పుడు ప్రశాంతంగా ఆప్యాయంగా

తన జీవతపుకథ వింటూనే ఉంటానెప్పుడూ

తన అనుభవాలనుండే జాగృతమవుతూ ఉంటానెప్పుడు

శిశిరానికి చేయూత కాసింత చల్లని నీరే

బలంగా కొంతకాలమైనా చెట్టునంటుకొని 

సంతోషంగా బ్రతకడానికి!

"పరదేశీ" 

– తండ్రి ఒంటరితనాన్ని అక్షరాల్లో నిలిపిన కవిత

(నవీన్​)

"పరదేశీ" అనే శీర్షికతో అరుణ నారదభట్ల రాసిన ఈ కవిత, కేవలం తండ్రి–కూతుళ్ల అనుబంధాన్ని మాత్రమే కాదు, కాలంతో పాటు మారిపోతున్న కుటుంబ వ్యవస్థను కూడా హృదయానికి హత్తుకునేలా ప్రతిబింబిస్తుంది.

వృద్ధాప్యంలోకి అడుగుపెట్టిన తండ్రికి పిల్లలు చేయగలిగేది పెద్దగా ఏమీ ఉండకపోవచ్చు. కానీ ప్రేమగా పలికే నాలుగు మాటలు, ఆప్యాయంగా వినే రెండు చెవులు, ఆయన జీవితానుభవాలను ఆసక్తిగా ఆలకించే ఒక మనసు... అవే ఆయనకు ప్రపంచం. ఈ భావాన్ని కవయిత్రి అత్యంత సహజంగా, అలంకారాల ఆర్భాటం లేకుండా వ్యక్తీకరించారు.

"తన గొంతు వణికినప్పుడల్లా గుండె మేఘమై పోతుంది" అనే పాదం చదివిన క్షణంలోనే పాఠకుడి హృదయం తడుస్తుంది. వృద్ధాప్యంలో తండ్రి గొంతులో వినిపించే కంపనాన్ని, కూతురు గుండెలో కురిసే వర్షంగా మార్చడం కవిత్వానికి నిదర్శనం.

చెట్టును తల్లిదండ్రులకు ప్రతీకగా నిలబెట్టి, పూలను పిల్లలతో పోల్చిన రూపకం ఈ కవితలో అత్యంత అందమైన భావచిత్రం. పూలు చెట్టును విడిచిపోతాయి. కానీ వాటి పరిమళం మాత్రం చెట్టుకు మిగిలిపోతుంది. అలాగే పిల్లలు తమ జీవితాల కోసం దూరమైనా, తల్లిదండ్రుల జీవితాల్లో ప్రేమ అనే పరిమళం మిగిల్చాలని కవయిత్రి సూచించారు.

చివర్లో వచ్చే...

"తమ వయస్సునో అవస్థనో తీసుకోలేను గానీ... చేయూతనై ఆ చెట్టుకు చిగురుగానే ఉంటానెప్పుడూ..."

అనే పాదాలు ఈ కవితకు ప్రాణం. తల్లిదండ్రుల వృద్ధాప్యాన్ని తీసుకోలేకపోయినా, వారికి అండగా నిలవాలనే ప్రతి సంతానం బాధ్యతను అవి గుర్తు చేస్తాయి.

ఈ కవితలో అతిశయోక్తి లేదు... ఆవేశం లేదు... జీవిత సత్యం మాత్రమే ఉంది.

నేటి తరం తప్పనిసరిగా చదవాల్సిన కవితల్లో "పరదేశీ" ఒకటి అని చెప్పడంలో అతిశయోక్తి లేదు. ఎందుకంటే, ఈ కవిత చదివిన తర్వాత ఒక్కసారి అయినా ప్రతి ఒక్కరూ తమ తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేయాలనిపిస్తుంది. అదే ఈ కవిత సాధించిన విజయం.